Na de dennenboom

Oh dennenboom!

Op 6 februari 2010 moet J.B. Geerlings gemerkt hebben dat aan de overkant van de singel, schuin tegenover zijn huis, een dennenboom werd omgezaagd. De oud-burgemeester stond die ochtend in zijn studeerkamer, op de eerste etage van zijn stadsvilla, met een kop koffie naar buiten te kijken. Iemand riep hem. Tenminste, zo leek het. Want plotseling draaide hij zich om en verdween uit beeld.

Ongeveer tien tellen later liep Geerlings de woonkamer in en reikte naar een telefoon aan de muur. Normaal kon ik nooit zien wat zich op de benedenverdieping afspeelde. Maar nu de dennenboom voor mijn kamer was verdwenen, had ik vrij zicht. Even later hing Geerlings de hoorn terug aan de muur en weer ging voor het raam staan, nog steeds met zijn koffie in zijn hand.

Walter

Door de straat reed een fietser. Frieda keek uit het raam om te kijken of het Walter was. Maar het was Walter niet, het was een vrouw. Al hoewel: Frieda keek iets langer naar de fietser. De bos krullen was net zo wit als die van Walter. Was het Walter echt niet? Nee, want Walter had geen bril, en de mevrouw wel.
Daar kwam een wandelaar. Zijn jas leek wel wat op die van Walter. Zo'n lange jas, een regenjas bijna. Maar het was een veel oudere man. Was het Walter echt niet? Frieda kneep haar ogen een beetje dicht. De man had dezelfde tred als Walter en hield zijn hoofd net zo licht naar links gebogen. Frieda keek nog eens goed om er zeker van te zijn dat het Walter niet was.
Toen liep Frieda naar de keuken. Of Walter in de minuten dat zij het theewater kookte, drie koekjes at en de borden afwaste, door haar straat reed, weet zij niet.

Onbereikbaar

De man en de vrouw hielden van elkaar, maar ze durfden het niet te zeggen. 's Avonds fietste zij naar de winkelstraat bij hem om de hoek. Dan stond ze voor een etalage en keek ze in de spiegeling of ze hem langs zag lopen. Als de kerkklok acht uur sloeg, fietste ze via de paleistuinen terug naar huis.
Als hij terugkwam van zijn werk, wandelde hij naar het park voor haar huis en ging op een bankje zitten. Daar las hij de krant, of een boek. Soms dacht hij dat er iets bewoog in haar kamer. Dan sprong hij op en liep een paar stappen naar voren. Maar meer dan een kamerplant en de lamp met de groene kap zag hij niet. Rond een uur of acht wandelde hij naar huis. Niet de snelste weg door de paleistuinen, nee, hij koos de langere route via het winkelcentrum, die zij waarschijnlijk ook zou nemen, omdat haar kantoor daar in de buurt was.

Oudere vrouwen

De man zei: 'ik val op oudere vrouwen' en blies een geur van uien, tomaten en knoflook in het gezicht van Frieda Splitter (35).

Hoe weet ik of ik een kind wil?

Kinderen krijgen is geen keuze; het overkomt je. Op een dag word je wakker en springen er twee meisjes op je bed. Net als in de rest van het leven gaat dat allemaal vanzelf. Plotseling heb je een vaste baan en wandel je vanuit je eigen auto over een tuinpaadje naar een huis met vijf kamers.
Dat was hoe Frieda als twintiger dacht over familie en gezin. Toen zij als dertiger nog steeds niet wakker was gemaakt door een meisje of een jongetje dat 's nachts bij haar in bed kroop, besloot zij het toch te proberen. In die tijd belde ook de engel Gabriël aan. In de gestalte van een mevrouw van het consultatiebureau, die zich in het huizenblok had vergist, en Frieda voor zwanger hield. De vrouwen raakten in gesprek. 'Het kind komt er', zei de engel, en de deur waaide dicht.
Het liep anders, en vaak vindt Frieda het heerlijk om alleen te slapen in het grote roze bed. Ze heeft een balkon waar ze 's ochtends haar koffie drinkt, en vrienden die aanbellen om over het nieuws te praten en de nieuwste boeken door te nemen. Over kinderen krijgen heeft Frieda geen enkele twijfel: zij wil wel een kind, en zij wil geen kind.

Alleen maar plassen

Nog een beroemde liftboy: Felix Krull

De liftboy in hotel Marathon heette Suleiman. ,,Taxi to Gizeh’’, zei hij, en stak Frieda Splitter een visitekaartje toe van iemand die eveneens Suleiman heette. Aan de wand van de lift hing een verkleurde foto van de piramides van Gizeh. Frieda kende ze uit de boeken die zij thuis eindeloos had doorgebladerd, maar hier op de muur van een Egyptisch hotel zagen ze er toch echter uit. Frieda's kleren voelden vies van een nacht niet slapen in het vliegtuig. Ze gaf Suleiman een euro en tilde haar koffer de gang in.

De volgende dag nam Frieda de trap; dat was sneller. Nog voor ze haar make-up op had kunnen doen, had het kamermeisje al op haar deur geklopt om te zeggen dat de taxi klaar stond. Vandaar dat de auto's onder het hotelraam zo toeterden. Eigenlijk moest ze nog even naar de wc, maar daar was geen tijd meer voor. De trap wentelde zich drie verdiepingen rond de gietijzeren kooi van de lift, die dit keer zonder jongen naar boven schoof. Buiten zwaaide Suleiman de taximan de deur van zijn Opel Astra open. Dit was pas een echte Suleiman. Dit was Lawrence van Arabië. Dit was de prins van Perzië, bij wie Frieda zonder er over na te denken achter op zijn kameel zou stappen, de Sahara in.      

Suleiman

Ze hadden afgesproken in café Marathon, om half negen aan een tafeltje bij het raam. Suleiman zou een blauwe sjaal dragen. ‘U herkent mij direct’, had hij geschreven. Frieda vond zijn briefje na een lange dag in het Egyptisch museum te hebben rondgelopen. Bij terugkomst in het hotel schoof de receptioniste het haar toe, samen met de kamersleutel. Zoiets had Frieda nooit eerder meegemaakt; een brief in een hotel. En dan ook nog eens van een onbekende man die Suleiman heette. Op haar kamer stortte zij haar koffer leeg over haar bed. De zwarte jurk kon nog best, zeker met de rode ketting die zij een dag eerder bij de piramides had gekocht.

Café Marathon lag wat hoger dan de omliggende gebouwen, waardoor je vrij zicht had over de Nijl, waar honderd bootjes met blauwe en rode lampionnen af en aan voeren. Om half negen was er nog geen enkele man met een blauwe sjaal. Om kwart voor negen ook niet. Frieda bestelde een fles wijn en dronk een glas. Om negen uur liep ze naar de wc, om zich voor de spiegel voor te nemen in het vervolg altijd make-up mee te nemen als ze op reis ging. En thuis zou zij ook weer lippenstift gaan dragen. Nummer 34 van Chanel, net als vroeger. Frieda schoof de haarspeldjes aan de zijkanten van haar gezicht wat strakker naar achteren.

Toen Frieda terug het café in liep, stond er een mannetje bij haar tafel.

Gaat heen en neem je hoed mee

Frieda zet de hoeden, de bootjes en de interessante achternamen uit haar hoofd. Het betovert allemaal wel, maar uit recent onderzoek is gebleken dat juist de mannen die met hun imponerende achternamen, grote hoeden en luxe jachtschepen het leven van Frieda binnendenderen, alleen maar ellende brengen.

Slechts één relatie was echt, warm en oprecht. Dat was met een man met een zeer korte en lullige achternaam. Hij had geen boot, wel veel schulden. Ai, hij droeg weleens een hoed, en die stond hem ook goed, dat moet gezegd worden, maar dat terzijde.

Die Liebe in der Schweiz

Ja, Ja die Liebe in der Schweiz

hollahiahü - cha, cha, cha

hat ihren ganz besond'ren Reiz

hollahiahü - cha, cha, cha

Favoriet stijlfiguur (1): de overdrijving

Ik houd van de overdrijving, maar soms bereik je met dit verraderlijke stijlfiguur juist het tegenovergestelde. Stel je zit op een plein en er komt een vervelend manspersoon op je af. Hij vraagt: heb je een vriend. Dan zeg je natuurlijk ja. Weg is de man. Logisch. Maar als je die man tien keer zo hard wilt wegsturen, en dus tien keer zo veel overdrijft, en zegt: ja, wel tien, dan trek je zo'n type juist tien keer zo hard aan. Dat heet: de destructieve overdrijving .

Walter de Burgund (4)

Wie was deze geheimzinnige F.S. eigenlijk, en waar kwam ze vandaan. Nou, dat zit zo: de voorouders van Frieda waren zo'n beetje het laatste clubje in Europa dat door de grote volksverhuizing een zetje had gekregen. Ze verlieten hun woonplaats bij de grote denderende Duitse Rijn, trokken stroomafwaarts, en kwamen uit in het plaatsje L.. Van de imposante rivier restte hier nog maar een klein stroompje. En aan dat kleine stroompje, dat Friedas stadsgenoten luid 'rivier' noemden, daar woonde Frieda. Dagen zat ze voor het raam en keek ze naar het stroompje, waar af en toe eens een rondvaartboot doorheen kabbelde. Dan hief ze haar hoofd en keek ze dromerig, maar wel heel stoer, naar de horizon.

Walter de Burgund (3)

Terwijl Frieda vol verlangen, maar toch heel stoer, uit haar raam staarde, zag zij in de verte een grote stofwolk neerdalen op Splittereiland. Ze wist dat deze verschijning te maken had met haar annonce in een plaatselijke krant. Frieda was namelijk op zoek naar een man, een gedrongen man met donkere lokken.
Wat zij niet wist, was dat in de stofwolk een nazaat van het Merowingergeslacht schuilging. Het was Walter de Burgund, de man die Frieda in een andere toestand zou brengen. En verder niet. Althans, dat was het plan.

Volg het label en zie wat vooraf ging!

Walter de Burgund (2)

In de eerste aflevering van deze spannende serie maakten we kennis met een zekere Frieda S. (Splitter) uit het westelijke Rijnland, om preciezer te zijn: het plaatsje L.. We lazen hoe deze 'mislukte actrice van lage statuur' een annonce plaatste in een landelijke krant. De man die haar zou bevruchten moest donkere lokken hebben en ietwat gedrongen zijn.
Hoe gaat het verder met Frieda? Wat we nog van haar weten, is dat zij al wevend aan haar wandtapijt uit het raam staarde. In de verte, langs de woeste oevers van de Rijn, zag zij een stofwolk dichter en dichterbij komen.
T. b. c.

Walter de Burgund

In L., een belangrijke stad in het westelijke Rijnland, liet F.S., een mislukt actice van lage statuur, in de plaatselijke krant bekendmaken dat zij 'in een andere toestand wilde geraken' en dat de vader van haar toekomstige kind zich zo snel als het kon in het zadel moest hijsen, om nog voor de geboorte bij haar te zijn.

In de gehele provincie ging men op zoek naar de edelman die F.S. in het signalement had omschreven. Hij moest zwarte lokken dragen en ietwat gedrongen zijn.

Op een dag, F.S. - laten we haar Frieda noemen - legde de laatste hand aan een wandtapijt, toen zij in de verte een stofwolk zag, die groter en groter werd.
T. b. c.

De kus

Toen de man zich vooroverboog om Frieda te kussen, dacht zij opeens aan al die kaassoufflés die hij in de pauzes wegwerkte. Aan de salamiworstjes die hij die middag achter zijn bureau had gegeten. Alle loopjes naar de koffieautomaat, de pakken drop in het ladenblok. Geprakt, verslijmd, vermorzeld. De mond was nu nog maar tien centimeter van Frieda verwijderd. De walmen van worstjes, vla en koekjes streelden de lippen van de hoofdrolspeelster van dit blog.
Kan Frieda op tijd ontkomen? To be continued!

Eenzame oorbel

Twee
eenzame
oorbellen
maken
nog
geen
gelukkig
oorbelstel

Over artsen en auto's

Waarom sturen alleen pukkelige automonteurs sms'jes om een afspraak te maken? Frieda deelde haar visitekaartjes inmiddels toch ook aan een groot scala van advocaten uit? Waarom sms'en die niet? Of die leuke dokter. Ach, toen Frieda naakt op de behandelingstafel lag en hij stickertjes op haar borsten plakte, had zij hem mee uit moeten vragen. Gewoon op de man af. Hoewel, zo leuk is hij ook weer niet. Misschien komt de protagoniste van dit blog in Zwitserland een leuke man tegen. Ze zal in ieder geval flink strooien met haar kaartjes in haar zoektocht naar een leuke Baseler.

De laatste Breedvoet

Ik dacht dat je haar roder was. Op de weg van Amsterdam naar Schiphol gooit Breedvoet zijn eerste en enige balletje op. Na een dag lang praten over moleculen, scheidingen en geld verdienen, kijkt Frieda verträumt uit het treinraampje en denkt aan het moment dat zij afscheid neemt van de man die wekenlang haar hoofd bevolkte.
Ik dacht dat je haar roder was was het meest intime dat Breedvoet die dag tegen haar zei. Oh jee, denkt Frieda. Hij zou toch niets van mij willen? Plots krijgt zij een gevoel van schuld en medelijden. Dat zwarte rokje, die witte hakschoentjes. Had zij Breedvoet verleid? Met voorbedachte rade, om hem na een dag lang op zijn rekening thee te hebben gedronken te laten vallen? Moet ze hem alsnog belonen voor deze blijk van interesse?
Ze besluit hem niet te omarmen. Die zwarte broek hoog opgetrokken, wit overhemd diep ingestopt. Het paspoort in zijn borstzak, pen ernaast. Vieze bril.
Vaarwel Breedvoet!

Breedgate

Frieda heeft zich nog maar net in de richting van gate 1 begeven, als de schuifdeuren zich openen en mister Breedvoet de bühne betreedt. Het kanten bloesje dat Frieda speciaal voor dit moment heeft gekocht, spant verwachtingsvol om haar borstjes. De witte hakschoentjes waar zij de hele dag op moet lopen beginnen al pijn te doen aan haar enkels. Nu dan. Zoekende blikken, oogcontact.
Een stralende Breedvoet schudt een beleefd knikkende Frieda de hand.
Twee maanden geleden ontmoette Frieda de Duitse meneer in het vliegtuig. Van Shanghai naar Amsterdam hadden zij met elkaar gepraat. Toen Breedvoet Frieda uitnodigde eens bij hem langs te komen, sloeg het tere bakvissenhartje van Frieda driedubbel over en vertrouwde zij hem dagelijks de liefste, mooiste, langste e-mailbrieven toe.
Gezien vanaf de zijkant is Breedvoet inderdaad erg sympatiek, stelt Frieda in de trein van Schiphol naar Amsterdam vast. En misschien droeg hij een pak in het vliegtuig, dat hem bijzonder goed stond? Of was het zijn sjaal die zo veel indruk op Frieda maakte? Wat was het in godsnaam waardoor ik mij al die tijd in de zevende hemel waande? vraagt de hoofdpersoon van dit weblog zich af. Onopvallend knoopt zij haar vest dicht en probeert zij haar oorbellen uit te doen. Aangezien het grote plan van Frieda, namelijk de dag zoenend op een bankje met B. door te brengen, geen optie meer is, slentert zij met hem door de stad.
Verveelde boottour, koude spagetti, overvol terras, pijnlijke tenen.
Vaarwel Breedvoet!

Een week voor Breedvoet

Over een week ontmoet Frieda Breedvoet in levende lijve. Al anderhalve maand is de hoofdpersoon van dit blog in de ban van een oplichtend tekstballonnetje 'nieuwe mail' op haar computerscherm. Ook al heeft de mailwisseling tussen de beiden het seksappeal van een stuk uniekaas, de komst van Breedvoet houdt Frieda al weken bezig.
Wat als Breedvoet nu - zoals zijn mails een beetje doen doorschemeren - heel erg saai is? Zal hij Frieda in Amsterdam ook de oren van het hoofd kletsen over de inrichting van zijn verdelgingsmiddelenlaboratorium? Zal Frieda spijt krijgen van haar uitdagende bloesje? Voor de zekerheid besluit zij een sportjack mee te nemen.
Hoe Breedvoet er uit ziet? Eigenlijk kan Frieda zich alleen nog herinneren dat hij een witte, gesteven sjaal draagt. En speciale vliegtuigsokken.
Dat hij haar zijn mailadres gaf, aan het eind van de reis, kwam namelijk volkomen onverwacht. Kennelijk had Breedvoet gedacht dat Frieda de hele reis naar hém keek, terwijl de ster van deze website gewoon verträumt uit het vliegtuigraampje tuurde, en dat bevond zich nu eenmaal naast de stoel van mister B.

Nog een week. Nieuwe blouse: 50 euro. Kapper (vrijdag): 40 euro. Frieda is naarstig op zoek naar bijpassende schoenen.