Weerzien met aapje

En toen kwam Frieda in Chicago een bekende tegen. Het was in het kunstmuseum in het Grant Park. Eerst zag ze het aapje en daarna de vrouw met de hengel. Even later de man met de pijp, vlak onder de vijver met de mistwolk. Het was druk voor het meesterwerk van Seurat. Heel het museum hing vol met kostbare kunst, maar toch dromden alle toeristen samen voor deze Dimanche d'été à la Grande Jatte. Frieda maakte een foto, net als de Chinese vrouw links van haar en de arabier met de gele Dior-sjaal.

Menschentrichter

Met de feestelijke opening van haar fietsslot, geeft Frieda Splitter elke ochtend het startsein van de massale mensenstroom naar het station. In haar verlaten straat verschijnen dan twee en soms ook drie buurmannen, die groeten, en zich vervolgens eveneens naar de trein begeven. Op het plein verderop komen een minuut later zo'n vijf mensen aangelopen om samen op de tram te wachten. Bij het stoplicht ter hoogte van de Bernadettestraat sluiten een stuk of tien andere fietsers aan. Hoe dichter het station nadert, hoe dikker de stroom mensen.
De Duitse dichter Kurt Tucholsky spreekt van ein Menschentrichter waardoor de anonieme massa zich naar de treinen perst. In het gedicht Augen in der Grossstadt beschrijft hij hoe plotseling, in een flard van een seconde, tussen de miljoenen gezichten die passeren, een ontmoeting plaatsvindt: Zwei Fremde Augen, ein kurzer Blick, / die Braue, Pupillen, die Lider - / Was war das? Vielleicht dein Lebensglück... / vorbei, verweht, nie wieder.
Frieda noemt Tucholsky weleens de Toon Hermans van de Duitse literatuur. Maar of ze hem daarmee recht doet? Bij dit gedicht is een vergelijking met Piet Paaltjens beter op zijn plaats. Die had dezelfde gedachte in zijn gedicht Aan Rika. Vanuit zijn rijdende trein ziet hij in een passerend toestel een meisje dat hij Rika noemt: De kennismaking kon niet korter zijn. / En toch, zij duurde lang genoeg om mij, / het eindloos levenspad met fletse lach te doen vervolgen. 
Frieda heeft trouwens nooit ontmoetingen met mensen in tegemoetkomende treinen. Want in de trein leest zij altijd de kranten via Blendle.

De aardige frontsoldaat

Frieda fietste laatst door een leeg bos, toen een agent op haar af kwam en zei: ‘daar waar u nu rijdt, is enkel lopen geoorloofd.’ Frieda verontschuldigde zich direct en dook in haar fietstas om haar paspoort te voorschijn te halen. De agent was nog niet klaar met zijn betoog. Alles wat er mis ging in het bos, was ineens de schuld van Frieda. Hij wees naar de bomen, hij wees naar een eekhoorn.

Hoe kon het dat de agent het op Frieda had voorzien. Op Frieda Splitter! Die zo aardig is! Hij moest eens weten hoe liefdevol zij iedere ochtend de buurvrouw groet, en hoe zorgzaam zij de wijnglazen poleert. Frieda leunde over haar stuur en dacht aan de jonge Nikolai Rostov – die in Tolstoj’s Oorlog en Vrede naar het front moest. Op het slagveld van Austerlitz zag hij hoe de Franse grenadiers met hun grimmige bajonetten op hem af stormden. ‘Hoe is het mogelijk dat ze me willen doden’, dacht hij bij zichzelf, ‘mij, op wie iedereen zo gesteld is?’

De andere wereld van vijf voor acht

Elke ochtend verlaat ik om stipt half acht mijn huis. Ik groet de overbuurman, die op dat moment altijd in zijn auto stapt. Dan fiets ik door de verlaten Bernadettestraat naar het station, koop een café latte bij Julia’s en neem de trein van 10 voor 8 van spoor 6.
Gisteren ontdekte ik vlak voordat ik mijn koffie kocht dat ik mijn portemonnee vergeten was. Dus ik fietste snel terug. Bij het opnieuw verlaten van mijn huis, om 5 minuten voor 8, stapte ik een andere wereld in. De eigenaar van het café op de hoek schoof de luiken omhoog. Een dametje dat ik nooit eerder had gezien, liet haar labrador tegen mijn tuinhek plassen. In de Bernadettestraat zat een man op een bankje de krant te lezen.

* geïnspireerd op Ernst Jünger: Pariser Tagebücher. 

Groen vlees

‘Groen vlees heeft niets te maken met de kleur van het vlees. Groen vlees is biológisch’, zei een dametje in de Albert Heijn vanmiddag tegen haar vriendin. Even verderop beklaagde een wat jonger meisje zich tegen haar vriend over het broodje ei dat hij kort daarvoor in een café had besteld. ‘Dat andere mensen aan dat ei hebben gezeten, vind ik zo vies. Het idee alleen al dat iemand dat ei heeft gepeld. Met zijn vingers!’ 

Poes in de fietsenstalling

Gisteren zat er een poes in de fietsenstalling, vandaag een oud mevrouwtje. Met de poes maakte ik een praatje over het weer. Het mevrouwtje aaide ik over haar knot.

Bodegraven

Ik reed van Arnhem naar Bodegraven, toen ik ter hoogte van Amersfoort een rode Fiat in mijn achteruitkijkspiegel zag. Ongeveer dezelfde tint rood als het blauw van de auto voor mij. Bij Utrecht reden wij nog altijd in dezelfde formatie en bij Woerden besefte ik dat ook de twee groene auto’s voor de blauwe auto al heel lange tijd deel uitmaakten van onze colonne.
De afslag naar Bodegraven-Noord nam ik tegelijkertijd met zo’n tien auto’s, die twee kruispunten later nog altijd in dezelfde opstelling voor en achter mij reden. Bij het woonerf vlakbij mijn moeder boog de hele rij naar links en later bij de splitsing nog eens. Het regende een beetje. Normaal rijden er nooit auto’s bij mijn moeder door de straat.
Toen ik uitstapte zag ik alleen maar een oranje Suzuki, achter een struik naast het huis van de overburen. Die avond, op de weg terug naar Arnhem, heb ik meermaals in mijn achteruitkijkspiegeltje gekeken, maar geen oranje auto's meer gezien.

Plaspoelpolder kwart voor negen

De remweg van haar rode Peugeot was precies lang genoeg om de ramen automatisch omhoog te laten glijden. Serge Gainsbourg zou op haar wachten, net als de kauwgom en de nieuwe zonnebril van Paul Smith. Van Smith had zij overigens nooit gehoord, voordat zij die tweehonderd euro betaalde. Later bleek dat hij vooral bekend is om zijn streepjespatronen, wat dan weer het motief van het brillentasje verklaart dat bij de aankoop zat inbegrepen.

Bij het machineverhuurbedrijf was een vrouw in de weer met een kleine variant vorkheftruck. Aan de overkant van de sloot liet een man zijn hond uit. De vorige keer dat zij daar liep, zat er een heel klein vogeltje op de stoep. Ze had zich nog naar het vogeltje toe gebogen, maar het gaf geen kik. Pas toen zij de dierenambulance aan de lijn had, was het beestje weggevlogen.

Istanbul

Ik wilde alleen maar een kopje koffie drinken, maar de stad bleek bezet door een bezwete mensenmassa met een medaille om de nek en bloemen in de hand. Tussen mij en het café stond een hek en op mijn stoel zat een vrouw die tegen haar vriendin zei dat haar vakantie naar Istanbul heerlijk was, goed weer, maar dat ze op Schiphol wel erg lang moest wachten om in te checken.

Universal Goes

Ik was laatst in Goes en vond dat de singel op die van Leiden leek. ,,Dat doorkijkje bij die brug herinnert mij aan Amsterdam'', zei een man die mij passeerde tegen zijn vriendin. Later luisterde ik een gesprek af op het terras. Het meisje zei dat ze zo aan Hoorn moest denken, bij het zien van de kerk in Goes.

Chanel

Ik houd van de verkoopster die mij geschrokken aankijkt, als ik vertel dat ik 's nachts geen speciale oogcreme gebruik. Ik koop direct Chanel-nagellak als de winkeljuffrouw van mijn zwarte jurk zegt dat je toch echt je nageltjes rood moet hebben bij zo'n outfit. Net heb ik weer schuldbewust honderd euro uitgegeven aan een stappenplan voor de zuivere huid. Dagelijks slaat de atmosfeer namelijk hard in op je gezicht, daar kun je niets tegen doen. Maar je kunt deze krachten wel neutraliseren, staat op de verpakking van mijn nieuwe nachtcrème.

Stilte

Mijn opa stond tijdens dodenherdenking altijd voor het raam. Hij hield in de gaten wie er tijdens de twee minuten stilte tóch in de auto stapte. Na afloop wist hij met een verbeten gezicht precies te vertellen wie er een zak vuilnis in de kliko had gegooid en dat de overbuurvrouw had staan telefoneren. Mijn opa was altijd erg begaan met de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog.

Enorme goudvissen voor Scheveningse kust

Als je je trouwe goudvis na twee jaar goede dienst als rondjeszwemmer beloont met een grotere kom, past het beest zich onmiddelijk aan zijn nieuwe leefomgeving aan. Hij groeit evenredig met de uitbreiding van zijn habitat - heb ik mij laten vertellen. Maar wat gebeurt er als je het huisdier vervolgens in de Noordzee gooit? Hoe lang duurt het voordat de goudvis nog door Het Kanaal past en wanneer is de Atlantische Oceaan te klein voor hem.

Jeugd

Toen ik allang weer thuis was, bedacht ik me dat ik helemaal niet had opgekeken naar mijn basisschool, toen ik daar eerder die dag langsreed. En dat terwijl ik minstens vijf jaar geleden voor het laatst op deze plek was waar ik mijn jeugd had doorgebracht. Ook de speeltuin waar ik minstens twee armen moet hebben gebroken had ik geen blik waardig gegund, om maar te zwijgen van die huizen waar waarschijnlijk nog steeds vriendinnetjes van mij wonen - maar dan veel ouder en veel dikker. Mijn jeugd heeft nu eenmaal niet zo veel indruk op mij gemaakt.

Segregatie

In het café zitten niet alleen de Braziliaanse vrouwen aan dezelfde tafel. Ook de studenten hebben elkaar opgezocht. Een tafel verder zitten twee heel lelijke vrouwen en daarnaast drinken twee roodharigen koffie. Om mij heen zitten alleen mensen die de krant vasthouden en voor het raam kijken twee mannen naar buiten terwijl ze uit zware mokken zwarte koffie drinken.

Ga nooit naar Leeuwarden

Een 30-jarige man uit Leeuwarden is donderdagnacht op gewelddadige wijze beroofd van zijn hamster. Twee mannen ontnamen het slachtoffer zijn jas waarin zijn hamster zat. Het tweetal werd nog dezelfde avond door de politie aangehouden. De man kreeg zijn jas terug met daarin zijn hamster die ongedeerd was.
De man en de hamster maken het goed. Volgens een woordvoerder van de politie heeft de man geen aangifte van de ontvoering gedaan.
*Enna wees mij vandaag op dit bericht in het Leidsch Dagblad

Kerst

Nooit eerder had ik vanuit mijn kamer in het centrum van Leiden de diensten in de Marekerk kunnen horen. Maar die ene kerst, toen ik mijn kamer opruimde en het raam naar boven schoof om de stofdoek uit te kloppen, hoorde ik heel ver in de verte een hemels gezang. Ik ging op mijn bank zitten, luisterde nog eens goed. Het zingen kwam inderdaad uit de richting van de kerk, die naar ik schatte een halve kilometer van mijn straat stond. Mannenstemmen. Sopranen. Orgelmuziek. Dit is kerst, dacht ik. Een sacraal moment, dat misschien een halve minuut duurde, tot ik ontdekte dat mijn radio aanstond. Heel zachtjes, op radio 5.

Oprechte deelneming

Het is drie uur 's nachts. Op de vijfde verdieping van een flat aan de Rijn gaat de telefoon.
,,Hallo?''
Aan de andere kant van de lijn klinkt een gereserveerde mannenstem.
,,Ja. Goedenacht. Het spijt me dat ik u zo laat bel. Ik heb vervelend nieuws voor u. Uw vader is zojuist overleden.''
Frieda Splitter zit op de rand van haar bed.
,,Mijn vader? Maar die is zeven jaar geleden al overleden.''
Het blijft stil.
,,Ach nee. Heb ik het verkeerde nummer gebeld? Wat een nare vergissing. Excuses. Mijn oprechte excuses mevrouw.''

Quo vadis

Pas toen de lift de derde etage was gepasseerd, ontdekte ik dat er in de hoek van de cabine een klein mannetje stond. Gewoon een klein mannetje, met een wollen chaquet en een bruine cordaroy broek. ,,Waar wilt u naartoe, mevrouw'', vroeg hij. Ik had direct bij binnenkomst van de lift op het knopje van de vijfde etage gedrukt en omdat ik niet goed wist wat ik moest antwoorden, ging ik over tot een kleine improvisatie. Een paar minuten later kwamen we aan op de vijfde etage en stapte ik uit. Het mannetje drukte op de 'b'.

Slecht script

Nadat de hoofdpersoon van dit blog de film Batman had gezien, fietste zij door de Breestraat naar huis. Voor de Chinees stond een busje met de tekst 'bedrijfs- en bruiloftscatering' geparkeerd.